Οι Βεγγέρες ήταν ένα απο τα έθιμα που ανέπτυσσε την κοινωνικότητα αναμέσα στους κατοίκους του χωριού.

Τα βράδια, μια οικογένεια επισκεπτόταν το σπίτι κάποιας άλλης οικογένειας του χωριού. Ξεκινούσαν όλοι μαζί από το σπίτι τους, γονείς και παιδιά, και με το λυχνάρι αναμμένο για να φωτίζει το δρόμο έφταναν στο φιλικό ή συγγενικό σπίτι.

Τα παιδιά έπαιζαν μεταξύ τους στην αυλή του σπιτιού και οι μεγάλοι συζητούσαν στην σάλα, για τα θέματα του χωριού ή τα προβλήματα της καθημερινότητας. Η νοικοκυρά του σπιτιού προσέφερε κρασί ή ρακί, και μαζί κερνούσαν κάποιο γλυκό (όπως τα λυχναράκια) ή το παραδοσιακό έδεσμα που βρισκόταν σε όλα τα σπίτια, σύκα ξερά. Επίσης κερνούσαν φουρτάλια (παραδοσιακό πιάτο, ομελέττα με τηνιακό λουκάνικο και πατάτες). Στο σπίτι ζούσαν μαζί και οι γιαγιάδες με τους παππούδες, και όταν τα παιδάκια κουραζόνταν από το παιχνίδι, ήταν μια καλή ευκαιρία για την γιαγιά να τους διηγηθεί ένα παραμύθι.

Η βεγγέρα τελείωνε αργά το βράδυ, όπου οι οικογένεις καληνυχτίζοταν και με οδηγο το λαδοφάναρο επέστρεφαν οι καλεσμένοι στο σπίτι τους.

Παραδοσιακό Τραγούδι για την Βεγγέρα.