Κατάγεται από τα Ιστέρνια, αλλά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1913. Η οικογένεια του είχε παράδοση στη μαρμαρογλυπτική. Όμως τα έργα του Χαλεπά, που τα γνωρίζει την περίοδο των καλοκαιρινών του διακοπών στην Τήνο, αποτελούν την καθοριστική αιτία για να ασχοληθεί με τη γλυπτική.

Σπουδάζει στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και συνεχίζει στο Παρίσι. Το 1957 εκλέγεται μέλος του Διεθνούς Ινστιτούτου Τεχνών και Γραμμάτων και συμμετέχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Δημιουργεί κυρίως μνημεία, προτομές, ηρώα και επιτύμβια. Ως καλλιτέχνης - δάσκαλος είναι ανοικτός στους πειραματισμούς. Έτσι αποτελεί τον πρώτο γλύπτη που παρουσιάζει ανεικονικά έργα στην Ελλάδα. Ενδεικτικά αναφέρονται: η Ανάσταση, το Μουσικό Όργανο, η Πεντέλη κ.ά.